dinsdag 29 december 2015

Op Tweede Kerstdag '15



Eduard sabreert een wijn op tweede kerstdag

Op tweede kerstdag was ik door een klant in Apeldoorn gevraagd om, voorafgaand aan het kerstmenu, een wijn activiteit voor ca 30 mensen te organiseren. Dat was uiteraard geen probleem, ik ben toch niet zo'n kerst-vierder. Om het een beetje luchtig te houden koos ik voor een blinde wijnproeverij waar men aan de hand van omschrijvingen de juiste wijn bij de juiste omschrijving moest zoeken. Ter verhoging van de feestvreugde leek het me een leuk idee om voorafgaand de proeverij mezelf te introduceren middels een sabrage. Het sabreren van een fles mousserende wijn doet het altijd goed. 

De meeste mensen hebben dit nog niet eerder gezien (of gedaan) en het ijs is altijd snel gebroken. Sabreren is niets anders dan met een sabel een fles mousserende wijn ontkurken. Dit doe je door met dat sabel langs de hals van de fles tegen de onderkant van de rand te slaan. Door de druk in de fles breekt de bovenrand af en schiet samen met de kurk met hoge snelheid en luide PLOP een aantal meter weg. Door de druk in de fles wordt de rand mooi glad afgesneden en blijven er geen restjes glas achter. Ik had daar ooit eens een workshop voor gevolgd (jawel, dat bestaat ook) en al vaak gedaan dus ging zelfvertrouwd te werk. Een kort introductie praatje, de mensen achter me verzamelen zodat er niet per abuis iemand een kurk in zijn oog kan krijgen en met het nodige theater een zwaai.
En in plaats van de kurk die wegvliegt ontploft de fles als het ware in mijn hand en heb ik alleen de onderkant nog in mijn hand. Ik ben doordrenkt met wijn en 30 mensen hebben het moment van hun leven. Gelukkig (of misschien wel helaas) is er geen foto gemaakt op dat moment. Wel van de sabrage van fles nummer twee die gelukkig voor mij wel vlekkeloos verloopt. Eén ding heb ik in ieder geval bereikt, deze groep mensen zal mij nooit meer vergeten.
Terug in de auto op weg naar huis bedenk ik me, dat als ik nu door de politie wordt aangehouden ze vast niet geloven dat ik geen druppel alcohol heb gedronken.

donderdag 17 december 2015

Op donderdag 17 dec '15

Eduard drinkt een Lagrein

Afgelopen zomer was ik op vakantie in Noord Italië. Een streek die bij wijnliefhebbers bekend staat als Trentino. Overnacht werd er op een kleine camping in het mooie oude plaatsje Chiusa/ Klausen. In de camping winkel hadden ze wijn van klooster Muri-Gries gemaakt van de druivensoort Lagrein. Ik kende die wijn niet en nieuwsgierig als ik dan ben kocht ik een fles, nuttigde hem en was verkocht. Een redelijk eenvoudige wijn, maar dan wel een zeer goed gemaakte. Niet licht, maar ook zeker niet zwaar. Een klein zuurtje, veel rood fruit van pruimen en kersen, lekker fris en toch stevig zonder al te veel tannine. En dat allemaal voor slechts 8 euro in een campingwinkel. Een nieuwe lievelingswijn was ontdekt. Al snel kwam ik er achter dat er in de streek veel meer producenten waren die Lagrein-wijn maakten. De hele regio stond vol met die druif. Dat werd dan ook veel proeven en vergelijken. St. Paul scoorde hoog, de coöperatie van Klausen weer wat minder, daar was de Lagrein te waterig, te dun. De dozen wijn van verschillende producenten stapelden zich op en de camping eigenaar begon me al der ‘Wein Professor’ en ‘Lagrein Meister’ te noemen.  Misschien werd het tijd om maar weer eens verder te gaan, en zo werd er verder naar het zuiden gereden richting mijn andere grote favoriet, de Valpolicella streek, thuisfront van de Ripasso en Amarone (in een ander blog kom ik daar nog wel eens op terug)
.
Onderweg was er een afrit naar een plaatsje Mezzocorona. Een naam die ik wel eens bij de lokale Jumbo op een wijnfles had zien staan, maar nooit had gekocht en verder ook nooit over had nagedacht. In een split second werd besloten de snelweg af te gaan en het wijnhuis op te zoeken. Dat bleek niet zo moeilijk te zijn. Het vrij grote complex was vrijwel gelijk duidelijk te zien doordat heel groot op het dak een fles Mezzocorona stond en er ook nog eens duidelijke bordjes naar toe wezen. Cantine Mezzocorona is een grote coöperatie met 2400 hectare aan wijngaard en is door de grote nauwelijks te vergelijken met het klooster Muri-Gries die maar een paar hectaren bezit. Misschien heb ik niet goed genoeg gezocht maar ik had niet de indruk dat bezoekers bij deze cantine welkom waren. Nergens een bord met entrée, P bezoekers of dégustier. Wel stonden er overal heel veel pallets met lege flessen in afwachting van botteling. En een boze meneer die op zijn Italiaans liep te schreeuwen toen ik een foto van die lege flessen maakte. Snel weg dan maar.


In een lokale winkel werd de Lagrein Mezzocorona voor 10 euro verkocht. Groot was dan ook mijn verbazing toen bleek dat deze wijn bij de Jumbo maar €5,99 kost en soms in de aanbieding gaat voor €4,50.
De Jumbo heeft van de coöperatie meerdere soorten wijn in het assortiment (Chardonnay, Merlot, Rotaliano, Lagrein) en uiteraard kon ik hem niet laten liggen. Vergelijken met de Lagrein van Muri-Gries is misschien niet helemaal eerlijk; Een fabrieksmatig gemaakte wijn versus een kloosterwijn. Als de Jumbo beide soorten zou verkopen zou ik zeker die van Muri Gries kopen. De Mezzacorona is wat scherper en wat wranger van smaak. Als je hem niet naast een andere Lagrein drinkt is er niks mis mee, als je hem gaat vergelijken valt hij door de denkbeeldige mand. Maar daar kan mijn vooringenomenheid omtrent de Muri Gries natuurlijk ook een grote rol in spelen.

UPDATE: zaterdag 19 december

Gisteravond was ik deelnemer bij een wijnproeverij van de Amersfoortse wijnsociëteit Les Grands Crus. Het thema was wijnen uit Noord Italié. Het leek me aardig om een fles Muri-Gries mee te nemen als extra inbreng bij die proeverij. Toen het moment daar was om de fles te proeven, bleek mijn heerlijke Lagrein kurk te hebben. Ik weet dat één op de zoveel flessen last van kurk heeft. Maar dat uitgerekend deze proeffles, van een wijnhuis die ik net de hemel inschreef dat moest hebben was toch een beetje een 'let down' . Overigens hebben de wijnen van Mezzocorona een schroefdop en hebben dientegevolge geen last van kurk.

Een filmpje over Mezzocorona



en eentje met de abt van Muri Gries

dinsdag 15 december 2015

Op dinsdag 15 dec '15

Eduard drinkt wijn is een nieuwe serie blogs waarin ik, Eduard, op eigen wijze probeer de wijn die ik heb geproefd te omschrijven. 


Stel je voor, Je bent een druifje en je ontwaakt ergens in Spanje in een omgeving met heel veel broertjes en zusjes, ooms en tantes; een wijngaard. Als de zon op je velletje schijnt geniet je met volle teugen en langzaam begin je te groeien en te verkleuren. Alle dagen is het mooi weer, de zon schijnt er lekke op los en je geniet van het leven als druif. Af en toe hoor je enge verhalen over mensen die met een schaartje langs komen en familieleden of vriendjes rucksichlos afknippen. Maar gelukkig is dat bij jou in de wijngaard nog nooit gebeurt. Af en toe heb je het even benauwd als er weer eens voor je eigen bestwil een vreemd goedje gesproeid. Bij tijd en wijle stik je van de dorst omdat je niet de enige druif bent die wilt drinken en er eigenlijk wel heel, heel veel druiven bij je in de buurt gebruik maken van de zelfde watertoevoer. Zoveel druiven om je heen die ook dorst hebben, soms zou je willen dat er wat minder waren, dan bleef er wat meer voor jou over en kon je nog groter groeien. En dan, na een relatief heerlijke zomer wordt je wakker gemaakt door een vreselijke herrie. Je ziet een monster op hoge wielen aankomen die de hele wereld om je heen afzaagt en opeet. De blaadjes, de takjes, de druiven om je heen en tenslotte ben jij aan de beurt, je roept nog snel ‘Adios’ en ‘Hasta la vista’ en weg ben je. Je wordt machinaal geoogst, verdwijnt in een grote machine en wordt niet veel later door een grote slang heen geperst naar een groot roestvrijstalen vat. 

Overal om je heen zie je druiven zoals jij. Langzaamaan krijg je het steeds warmer in die cuve waar je in zit en begin je alcohol uit te zweten. Gelukkig stopt dat zweten na een tijdje zodat je toch nog een beetje zoet bent. Inmiddels zijn de druiven om je heen veranderd in rode wijn, en je gaat er eigenlijk van uit dat jij dat nu ook bent; van een druif ben je wijn geworden. Vol spanning wacht je op wat komen gaat. Tankwagens rijden af en aan en op een bepaald moment komt de wijn waar jij nu deel van uitmaakt in beweging. Door een slang, en een andere cuve en weer een slang gaat het tot je in een horizontale bak terecht bent gekomen. Na een lang rit vol gehobbel en gebobbel kom je ergens waar iedereen een heel andere taal spreekt. ‘Waar zijn we?’ hoor je iemand vragen, ‘Holanda’, zegt iemand anders. Je blijkt terecht gekomen te zijn bij de grootste bottelarij van Nederland, de NL-HPA 165. Zover je oog rijkt zie je wijn, wijn en nog eens wijn. En daarnaast zie je flessen, flessen en nog eens flessen. Het idee dat je bijzonder en uniek bent is nu toch wel een beetje bij je verdwenen. Helemaal als je ineens wordt gemengd met andere rode wijn uit andere containers. Daarna gaat het snel, door een serie slangen schiet je en eindig je in een groene fles met een inhoud van 1 liter. Gelukkig kan je het etiket wat op die fles zit nog net lezen toen die er op geplakt werd. Hoogvliet huiswijn rood. 

Wijn uit Spanje Een blend van de fruitigste en makkelijkst drinkbare wijnen uit Spanje. Gebotteld door NL-HPA 165 voor Hoogvliet. Opgelucht haal je adem. Als dat op het etiket staat zal het wel goed zijn. Hoe je ooit had kunnen dromen dat je bijzonder was, dat je met de hand geplukt zou worden en voorzichtig met kleine hoeveelheden zou worden geperst en vergist. Dat je samen met de andere druiven van jouw wijngaard bij elkaar zou blijven en in een beperkte hoeveelheid in een houten ton en daarna in een 75cl fles zou mogen rusten. Hoe had je het in je domme druifje gehaald…. 

Ik, Eduard, stond voor het wijnschap van de Hoogvliet en was op zoek naar een wijn om een groepje cursisten te kunnen vertellen over de verschillende manieren van wijn maken, van massale bulkwijnen tot kleine wijngaarden. Deze fles sprak me wel aan door zijn eenvoud. Een tros druiven en enkel de woorden Hoogvliet, Huiswijn, Half zoet. En dat is ook precies wat het is. Een eenvoudige wijn die een beetje zoet smaakt. Niks meer, niks minder. Geen druivensoort, geen locatie, geen diepgang geen smaak, alleen zoet, gelukkig maar halfzoet.